Skuteczność psychoterapii (2)- ogólnie

Ciąg dalszy wniosków z przeglądu metaanaliz Skuteczność Psychoterapii. Nadal jesteśmy w kręgu psychoterapii jako metody leczenia zaburzeń psychicznych (a nie metody „rozwoju osobistego” czy pogadania o życiowych smuteczkach); nadal też podkreślić należy, że badania te nie mają prostego przełożenia na praktykę kliniczną (choćby dlatego, że terapeuci wiedzą lepiej a badania nie ujmą całokształtu relacji terapeutycznej). Jednak, jak zauważa Autorka przytaczając przykład Stanów Zjednoczonych, badania takie powinny mieć wartość dla czynników rządowych organizujących i finansujących służbę zdrowia oraz dla ubezpieczycieli.

Oraz, dodam na marginesie: dla ciekawych, chcących wyjść poza wnioskowanie z anegdot i opisów przypadków.

Cytowany poniżej fragment dotyczy wyników ogólnych. Wydaje się, że techniki psychoterapeutyczne dają lepsze rezultaty niż sama relacja z terapeutą (empatia, akceptacja), a wsparcie terapeuty przewyższa skutecznością sam upływ czasu.  Otwartą kwestią pozostaje ocena czy szacunkowy wynik 35% badanych pacjentów, których stan się pogarsza lub nie zmienia, jest wynikiem pożądanym.

Za Jadwiga M. Rakowska, Skuteczność Psychoterapii, Scholar 2005:

Wyniki wielu badań eksperymentalnych nad skutecznością psychoterapii dają podstawę do stwierdzenia, że psychoterapia jest efektywną metodą pomocy psychologicznej dla większości korzystających z niej osób. Oznacza to, że większość pacjentów poddanych psychoterapii uzyskuje poprawę funkcjonowania psychicznego i społecznego większą niż osoby pozbawione leczenia, a także większą niż osoby, wobec których nie stosuje się technik psychoterapeutycznych, a które uzyskują w kontakcie z terapeutą wsparcie, zrozumienie i akceptację.

Wniosek, że z leczenia psychologicznego (niezróżnicowanego) korzysta większość (niezróżnicowanych) pacjentów, jest dobrze poparty badaniami. Na podstawie podsumowania wyników wielu badań można przyjąć, że szacunkowo około 65% osób poddanych psychoterapii odnosi z niej korzyści. Nie wszyscy jednak korzystają z niej w stopniu zadowalającym, ponieważ u około 10% stan się pogarsza.

Skuteczność interwencji psychologicznych jest porównywalna z efektywnością interwencji medycznych lub dydaktycznych pod względem stopnia uzyskiwanej poprawy lub postępu; poza tym wszystkie te rodzaje oddziaływań oceniane z perspektywy uzyskiwanych efektów tworzą skale od wyników bardzo dobrych do bardzo słabych.

Zmiana polegająca na redukcji objawów zaburzeń i poprawy funkcjonowania osiągana w wyniku psychoterapii jest w większości przypadków trwała. Podstawą  do tego twierdzenia jest porównanie stanu pacjentów bezpośrednio po zakończeniu leczenia oraz po upływie pewnego czasu od jego zakończenia. Odnosi się ono do większości zaburzeń nerwicowych. Nawrót objawów zaburzenia następuje najczęściej w wypadku depresji i uzależnień.

Porównanie przeciętnych efektów, jakie uzyskują dorośli pacjenci poddani oddziaływaniu różnych metod psychoterapii, prowadzi do wniosku, że dają one porównywalne rezultaty i nie różnią się efektywnością. W wypadku leczenia niektórych problemów klinicznych, jak lęk uogólniony, terapia poznawczo-behawioralna ma przewagę.

Wyniki wielu  badań eksperymentalnych nad skutecznością psychoterapii dzieci i młodzieży wskazują, że psychoterapia przewyższa skutki spowodowane jedynie przez upływ czasu lub oddziaływanie samej relacji z terapeutą. Dają tym samym podstawę do stwierdzenia, że psychoterapia jest efektywną formą pomocy psychologicznej w leczeniu problemów klinicznych dzieci i młodzieży.

Porównanie efektów leczenia dzieci i młodzieży z zastosowaniem metod behawioralnych, jak modelowanie lub terapia poznawczo-behawioralna i opartych na relacji z terapeutą, jak psychoterapia zorientowana na wgląd i terapia zorientowana na klienta, wykazuje przewagę tych pierwszych. Poza tym indywidualne prowadzone leczenie wykazuje przewagę nad grupowym.

Wyniki badań ilustrują relację między czynnikami specyficznymi i niespecyficznymi psychoterapii, wskazując, że pacjenci poddani psychoterapii uzyskują lepsze rezultaty w porównaniu z osobami poddanymi wyłącznie oddziaływaniu relacji z terapeutą, z kolei pacjenci poddani oddziaływaniu relacji wykazują większą poprawę niż pacjenci nieleczeni. Sugerują w ten sposób, że czynniki w relacji z terapeutą mają działanie lecznicze, a stosowanie technik psychoterapeutycznych zwiększa je.

Na podobny temat: Fale


Comments are closed.